तुम्ही एका रोबोटचं भाषण ऐकायला जाल का ?

 तुम्ही एका रोबोटचं भाषण ऐकायला जाल का ?

नुकताच NEO नावाचा एक रोबोट जगप्रसिद्ध TED TALKS च्या स्टेजवर चालत आला. तिथे माणसासारखा बोलला — शांत, आत्मविश्वासाने, शहाणपणाने.

अब्जो डेटा पॉइंट्सवरून मिळालेलं ज्ञान त्याच्यात ठासून भरलेलं.

पण तरी… काहीतरी कमी वाटलं.

हो, एआय आता आपल्या पैकी बर्‍याच जणांपेक्षा अधिक नीट बोलतो.

तो लिहू शकतो, विश्लेषण करू शकतो, निरीक्षण करू शकतो —

वेगानं, अचूकपणे, खोलवर.

### *नवीन गॅझेट्स आणि अपडेट्ससाठी कनेक्ट राहा!*  7057573102

*कॉम्प्युटर प्लॅनेट* तुम्हाला नवीनतम गॅझेट्स, कॅमेरे आणि इलेक्ट्रॉनिक प्रोडक्ट्सबद्दल अपडेट्स देत आहे. आता *व्हाट्सअॅप ग्रुप* जॉईन करून सर्व माहिती मिळवा:   

👉 *जॉईन लिंक*:

 https://chat.whatsapp.com/KJgcoykoRCOLOA9vw4hDyi

📢 *अजून रंजक प्रोडक्ट्स पाहण्यासाठी*:  

*टेलिग्राम* अॅप डाउनलोड करा आणि आमच्या चॅनेलवर जॉईन व्हा. येथे तुम्हाला CCTV, स्पाय, हिडन कॅमेरे आणि फॅन्सी इलेक्ट्रॉनिक गिफ्टिंग प्रोडक्ट्सची संपूर्ण यादी, वैशिष्ट्ये आणि किमती मिळतील!  

👉 *टेलिग्राम लिंक*: 

https://t.me/spy_planet

👉 *अधिक माहितीसाठी*: 

https://linktr.ee/Satful

---

🕵️‍♂️ *गुप्तचर कॅमेऱ्यांनी तुमच्या सुरक्षिततेची काळजी घ्या, आणि कनेक्ट राहून नवीन तंत्रज्ञानाचा आनंद घ्या!* 🚀  

तुम्हाला कोणत्या प्रकारच्या स्पाय कॅमेऱ्याबद्दल अधिक जाणून घ्यायचं आहे? सांगा, आणि मी तुम्हाला सविस्तर माहिती देईन! 😎

पण जेव्हा खऱ्या अर्थानं सर्जनशील (Creative) होण्याची वेळ येते…

जेव्हा काहीतरी नविन, अस्सल निर्माण करायचं असतं? एखादी नवीन संकल्पना मांडायची असते....

तेव्हा त्याला अजूनही आपणच (माणूसच) लागतो.

कारण सर्जनशीलता म्हणजे केवळ पॅटर्न नव्हे,

ती भावना आहे, त्यात अनिश्चितता आहे, त्यात अंतर्ज्ञान आहे —

एक अशी ठिणगी जी कोणतंही अल्गोरिदम समजू शकत नाही.

एक दिवस येईल…

जेव्हा एखादा रोबोट स्टेजवर उभा राहून एक अशी कल्पना मांडेल

जी पूर्णपणे त्याच्या स्वतःच्या मनातून आली असेल, त्या संकल्पानेमागे एखादे उदात्त उददीष्ट असेल —

आणि ती कल्पना जग ब

दलवून टाकेल.

👀 भविष्य अगदी दाराशी आलं आहे. आपल्याशी बोलत आहे ...पण आपण ऐकतोय का ?

#AI #TEDTalk #RobotSpeech #FutureOfTech #HumanTouch

आठ दिवसांपूर्वी एक व्हिडिओ युट्युबवर अपलोड झाला.

 आठ दिवसांपूर्वी एक व्हिडिओ युट्युबवर अपलोड झाला. व्हिडिओ तयार करणाऱ्याचे नाव ब्रॅडफोर्ड जी. स्मिथ. एक अशी व्यक्ती जिला बोलता येत नाही, हालचाल करता येत नाही, एवढेच काय व्हेंटिलेटर शिवाय श्वासही घेता येत नाही. हा व्हिडिओ मानवी तंत्रज्ञानाची आणि ईच्छाशक्तीची  झेप दाखविणारा आहे. लिंक https://www.youtube.com/watch?v=CJn0WRKwg34

ब्रॅडफोर्डला ALS (Amyotrophic Lateral Sclerosis) हा आजार आहे. तो बोलू शकत नाही. आणि त्याने पूर्ण व्हिडिओ फक्त मेंदूच्या सिग्नल्सने टायप करून आणि एडिट करून बनवला. ना कळफलक, ना आवाज, ना हात.

ब्रॅडफोर्ड हा Neuralink इम्प्लांट घेणारा पहिला ALS रुग्ण आहे. ALS हा एक असा आजार आहे ज्यात शरीरावरचा ताबा हळूहळू जातो – सुरुवातीला हालचाल, मग बोलणं, आणि शेवटी स्वतः श्वास घेण्याचीही शक्ती हरवते. ब्रॅडफोर्डसारख्या व्यक्तीसाठी, ज्यांनी संवादाची जवळजवळ सगळी साधनं गमावली होती, Neuralink ही केवळ टेक्नॉलॉजी नाही – ती जिवंत राहण्यासाठीची आशा आहे.

एलॉन मस्कच्या Neuralink ची ही चिप मेंदूच्या motor cortex भागात बसवली जाते. ती मेंदूतील सिग्नल्स वाचते आणि त्यांचं रूपांतर डिजिटल क्रियांमध्ये करते – जसं की कर्सर हलवणं, टायप करणं किंवा सॉफ्टवेअर वापरणं.

ब्रॅडफोर्ड आपल्या मेंदूने कर्सर हलवतो. आणि क्लिक करण्यासाठी जसे आपण बोटं वापरतो त्याऐवजी ब्रॅडफोर्ड त्याची जीभ वापरतो. आणि "क्लिक"साठी जबडा आवळतो. हे सिग्नल्स ब्लूटूथच्या माध्यमातून संगणकाशी जोडले जातात. प्रतिसेकंदाला असे हजारो सिग्नल्स संगणकातील AI प्रणाली वापरून analayse केले जातात. 

हेच तंत्रज्ञान, म्हणजे Neuralink, ब्रॅडफोर्ड स्मिथसाठी जगाशी संवाद साधण्याचं प्रमुख साधन बनलं आहे. तो व्हिडिओ? त्याने स्वतः एडिट केला. आणि त्यातला आवाज? तो AIने तयार केलेला त्याचा आवाज आहे, त्याच्या बोलण्याच्या जुन्या रेकॉर्डिंगवरून ट्रेन केलेला.

ही घटना मेंदूशास्त्र, कृत्रिम बुद्धिमत्ता आणि माणसाच्या जिद्दीचा अद्भुत संगम आहे.

हे मेंदूतील इम्प्लांट फक्त ALS ग्रस्तांनाच नाही, तर न्यूरोडीजेनेरेटिव्ह आजारांनी ग्रस्त असलेल्या अनेक लोकांचे जीवन बदलू शकते. भविष्यात हेच तंत्रज्ञान दृष्टी परत देऊ शकतं, हालचाल शक्य करू शकतं, बोलणं परत आणू शकतं… आणि कदाचित अशा क्षमताही उघडू शकतं ज्या आज आपण केवळ स्वप्नातच पाहतो.

आणि एकदा हे तंत्रज्ञान अधिक सुरक्षित, परवडणारे आणि सहज उपलब्ध झालं… तेव्हा ते फक्त अपंगांसाठी नसेल – ते प्रत्येकासाठी असेल.

जीवन परत मिळवण्यापासून ते जीवन उन्नत करण्यापर्यंत…

माणसासाठी सुपरपॉवर्स… लवकरच येत आहेत! 🚀🧠✨

 Fiverr कंपनीचे संस्थापक आणि सीईओ मीचा कॉफमॅ

न यांनी त्यांच्या कंपनीमधील सर्व कर्मचाऱ्यांना उद्देशून नुकताच एक पत्र लिहिले. माझ्या मते नोकरी किंवा व्यवसाय करणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीने हे पत्र वाचले पाहिजे. येणाऱ्या बदलाबद्दल सजग राहण्यासाठी आणि कामाप्रती असलेले गैरसमज दूर करण्यासाठी हे पत्र वाचणे आवश्यक आहे.

(मराठी अनुवाद AI ने केला आहे)

नमस्कार टीम,

मी नेहमीच स्पष्टपणावर विश्वास ठेवतो. मी अशा लोकांचा तिरस्कार करतो जे कटू सत्य सांगण्याऐवजी गोड बोलून सत्य झाकण्याचा प्रयत्न करतात. खरी काळजी म्हणजे एखाद्याला इतकं प्रेमाने आणि जबाबदारीने सांगणं की त्याला सत्य समजावं, शिकता यावं, आणि यशस्वी होता यावं – हाच खरा स्पष्टपणाचा पाया आहे.

म्हणून मी तुम्हाला आज एक कटू सत्य सांगणार आहे – AI (कृत्रिम बुद्धिमत्ता) तुमचं काम हिरावून घेणार आहे. खरं तर माझंही! हा एक जागे होण्याचा क्षण आहे.

तुम्ही प्रोग्रामर असाल, डिझायनर, डेटा सायंटिस्ट, वकील, कस्टमर सपोर्ट प्रतिनिधी, सेल्सपर्सन, प्रॉडक्ट मॅनेजर, की वित्त सल्लागार — काहीही असाल, AI तुमचं काम हिरावून घेण्यासाठी येत आहे.

जी कामे एकेकाळी ‘सोपी’ समजली जायची ती आता अस्तित्वातच राहणार नाहीत. ‘कठीण’ कामे आता ‘सोपी’ होतील आणि ‘अशक्य’ वाटणारी कामे आता नवीन कठीण कामे ठरतील. जर तुम्ही तुमच्या कामात उत्तम किंवा मास्टर बनला नाहीत, तर पुढील काही महिन्यांत तुमचे करिअर ठप्प होऊ शकते किंवा करिअर बदलायला लागू शकतं. मी इथे Fiverr मधील तुमच्या नोकरीबद्दल बोलत नाही – मी तुमच्या संपूर्ण क्षेत्रात कुठेही टिकून राहण्याच्या क्षमतेबद्दल बोलतोय.

मग आपण काय करू शकतो?

सर्वप्रथम, थोडा वेळ घ्या, हे सत्य पचवा. एक ग्लास पाणी प्या. गरज असेल तर आरशासमोर जोरात ओरडा. आणि मग शांत व्हा. घाबरणं काही उपयोगाचं नाही. चला आता पाहूया, काय केल्याने तुम्ही तुमच्या क्षेत्रात "अपवादात्मक" प्रतिभा बनू शकाल:

तुमच्या क्षेत्रातील नवीनतम AI सोल्यूशन्स शिकून, वापरून मास्टर करा. विविध पर्याय वापरून बघा आणि काय तुम्हाला ‘सुपरपॉवर’ देते ते शोधा. म्हणजेच कमी वेळात जास्त दर्जेदार काम कसं करता येईल हे जाणून घ्या. (उदा. प्रोग्रामर – Cursor, कस्टमर सपोर्ट – Intercom Fin, SentiSum, वकील – Lexis+AI, Legora इ.)

AI मध्ये पारंगत असलेल्या आणि ज्ञान असलेल्या टीममधील लोकांशी संपर्क करा. त्यांच्याकडून नवीनतम गोष्टी शिकण्याचा प्रयत्न करा.

तुमचा वेळ हा सर्वात मौल्यवान संसाधन आहे. जर तुम्ही अजूनही 2024 सारखं काम करत असाल, तर तुम्ही चुकीच्या मार्गावर आहात. आता अपेक्षा आहे अधिक, जलद, आणि प्रभावी कामाची.

प्रॉम्प्ट इंजिनिअर बना. Google आता पुरेसं नाही. LLM आणि जनरेटिव AI ही आता बेसिक्स आहेत. जर तुम्ही त्यांचा तज्ज्ञासारखा वापर करत नसाल, तर तुमचं महत्व लवकरच कमी होईल.

AI टूल्स वापरून संस्थेला अधिक कार्यक्षम बनवण्याच्या कामात सहभागी व्हा. आधी योग्य तंत्र वापरायला शिका, मगच माणसं वाढवण्याचा विचार करा.

कंपनीची स्ट्रॅटेजी समजून घ्या आणि तिचं उद्दिष्ट साध्य करण्यात मदत करा. ‘कोणाच्या तरी बोलण्याची वाट न बघता स्वतःहून कल्पना मांडायला शिका.

शिका आणि वाढा यासाठी संधीची वाट बघण्याऐवजी ती स्वतः तयार करा. मी प्रत्येक अशा व्यक्तीला मदत करीन जो स्वतःच स्वतःला मदत करू इच्छितो.

जर तुम्हाला हे सगळं वाचून त्रास झाला, राग आला, किंवा वाटलं की मी फक्त घाबरवतो आहे – तर ते मान्य आहे. तुम्ही हे इग्नोर करू शकता. मी तुमच्यावर प्रेम करतो, आणि शुभेच्छा देतो. पण मला प्रामाणिकपणे वाटतं की जर तुम्ही वास्तव नाकारलंत, तर तुमच्यासाठी या क्षेत्रात फारसा उज्ज्वल भविष्य नाही.

पण जर तुम्हाला आतून वाटत असेल की मी बरोबर आहे, आणि आपण सगळे एकत्र इतिहासाच्या योग्य बाजूला उभं राहू इच्छितो, तर मला भेटा. चला आपण चर्चा करूया – पुढे कुठे जायचं, कसं जायचं. आपली कंपनी आणि भवितव्य उज्ज्वल आहे. पण ते सोपं नसेल – कठीण असेल, पण खूपच मूल्यवान ठरेल.

मी शेलीला सांगितलं आहे की पुढच्या काही आठवड्यांत माझं वेळापत्रक मोकळं करावं, जेणेकरून तुम्हाला हवं असल्यास माझ्याशी चर्चा करता येईल.

तुमची वाट पाहतो.

- मिचा

आता कॉम्पुटर प्लॅनेट नवीन अपडेट्स  गडजेट्स , कॅमेरा , प्रोडक्ट संदर्भात माहीती साठी whatsapp वर वर देखील उपलब्ध आहे.

computer planet 1.1चा व्हाट्सअप्प ग्रुप जॉईन करा 

https://chat.whatsapp.com/KJgcoykoRCOLOA9vw4hDyi

🕵‍♂For more

 exciting products, Download the Telegram app and join our Channel catalogue for product list of Cctv , spy , hidden   cameras and fancy electronic, gifting  products with specifications and prices. Link below 👇🏻👇🏻👇🏻

https://t.me/spy_planet

https://linktr.ee/Satful

अवघे बोलू कौतुके !

 अवघे बोलू कौतुके !

उत्तम काम किंवा कार्य केल्याबद्दल प्रशंसेचे चार शब्द आपण बोलतो त्याला कौतुक असे म्हणतात. वरवर दिसायला सामान्य पण प्रत्यक्षात मात्र असामान्य असा प्रकार म्हणजे कौतुक ही गोष्ट होय ! सर्व साधारण पणे प्रत्येक माणसात काही न काही गुण आणि दोष असतात. कौतुक करण्यात कंजुषपणा दाखवणे हा माणसाचा सर्वात मोठा दोष होय. वास्तविक कौतुक करायला ना खर्च, ना कष्ट तरीसुद्धा कौतुक करण्याच्या बाबतीत माणूस कुचराई करत असतो.

येथे प्रश्न निर्माण होतो तो हा की, कौतुक करण्यात माणूस कंजूषी का दाखवतो? याचे उत्तर असे की, एकतर कौतुक करण्यासाठी मनाचा जो मोठेपणा लागतो तो सामान्यपणे माणसाजवळ नसतो. काही माणसे तर अशी असतात की ते स्वतः इतरांचे कौतुक करीत नाहीच पण दुसऱ्याने जर कोणाचे कौतुक केले तर तेसुद्धा त्यांना खपत नाही. अशी जरी वस्तुस्थिती असली तरी एक गोष्ट मात्र प्रकर्षाने आढळते ती की, प्रत्येक माणसाला त्याचे इतरांनी कौतुक करावे असे मनापासून वाटते.

इतरांनी तुमचे कौतुक करावे असे जर तुम्हाला मनापासून वाटत असेल तर इतरांचे कौतुक करण्यास आपण शिकले पाहिजे.
दुसऱ्यांचे कौतुक केल्याने आपल्याला खूप फायदा होऊ शकतो. पहिला म्हणजे ज्या माणसाचं आपण कौतुक करतो त्याच्याबरोबर आपले संबंध खूप सुधारतात. त्या माणसाला धन्यता वाटते. आणि मुख्य म्हणजे आपल्याबद्दल चांगले शब्द ऐकल्याने अधिक चांगलं काम करण्याचं प्रोत्साहनही आपोआप मिळतं.
एवढेच नव्हे तर त्या माणसाचं कौतुक झाल्यामुळे इतरांना सुद्धा उत्तम काम करण्याची स्फूर्ती मिळते. आणि एकंदर सकारात्मक ऊर्जा वातावरणात दिसून येते.

मात्र कौतुक करण्यात कोणत्याही प्रकारचा दांभिक पणा असता कामा नये. अगदी शंभर टक्के प्रामाणिक पणे कौतुक केले पाहिजे.

क्या आपको ऐसा गुप्त कॅमेरा चाहिए ?
जो किसी को नजर नाही आएगा जीसका live विडिओ केवल आप ही काहीसे भी मोबाईल पे देख पाएँगे

Website :- www.securityplanet.co

Product वीडियों :- - https://www.youtube.com/user/MrSatful?sub_confirmation=1

Website social media & Product Photo , व्हिडिओ information :- https://linktr.ee/Satful

Follow thislink to view our catalogue on WhatsApp: https://wa.me/c/919822358631

हॅलो📞📱 आपको प्रॉडक्ट देखना है तो व्हिडिओ कॉल लगाके दिखा सकतेहै. 11am to 7pm

आप मुझे hi मेसेज भेजने के बाद उपर की लिंक ऍक्टिव्हेट ओपन होगी🙏


घरासाठी काबाडकष्ट करणाऱ्या आपल्या पतीचे किंवा पत्नीचे कौतुक आपण किती वेळा करतो? आपल्या आई वडिलां चे, मुलांचे, मित्रांचे, शेजाऱ्यांची, सहकाऱ्यांचे..... किंवा अगदी नुकताच भेटलेल्या कोणत्याही व्यक्ती चे कौतुक करण्याची संधी आपला कितीतरी वेळा मिळते.... पण आपण बऱ्याच वेळेला ती संधी ओळखतच नाही.

कुठलीही गोष्ट सरावाने साध्य होते तशीच मित्रांनो कौतुक करणे हेदेखील आपल्याला सरावाने जमू शकते. दररोज किमान एका तरी व्यक्तीचे अत्यंत प्रामाणिक पणे कौतुक करेन असे मनाशी ठरवा. आणि मग बघा, आजूबाजूला अशा अनेक संधी आपल्याला दिसायला लागतील.

कोणाचा प्रामाणिकपणा, मनमिळावू पणा, शिस्त, कष्ट, रूप, नीटनेटकेपणा, टापटीप पणा, वक्तशीरपणा, स्मरणशक्ती, हास्य, दातृत्व, कर्तुत्व, विनोदबुद्धी, तर्कबुद्धी, अभ्यास..... अशा कितीतरी गोष्टींबद्दल आपण आसपासच्या लोकांचे पासून कौतुक करू शकतो. समोरासमोर शक्य असेल तेव्हा, आणि जेव्हा शक्य नसेल तेव्हा फोनवर, व्हाट्सअप वर किंवा सोशल मीडियामध्ये नक्कीच आपण हे करू शकतो. चला तर मग आजच सुरुवात करुया ! "अवघे बोलू कौतुके" !

एकाला फक्त अडथळे दिसतात, तर दुसऱ्याला त्याच ठिकाणी संधी दिसतात. तेच जग, पण वेगवेगळा दृष्टिकोन.

 .

किती विलक्षण आहे ना, दोन लोकांचा एक दिवस सारखाच असतो. दोघे समान गोष्टी अनुभवतात, पण दोघांचीही अनुभूती अगदी वेगळी असू शकते. एकाला फक्त अडथळे दिसतात, तर दुसऱ्याला त्याच ठिकाणी संधी दिसतात. तेच जग, पण वेगवेगळा दृष्टिकोन.

श्रीकांत सोशल मीडियावर स्क्रोल करत होता आणि नकळत, सगळ्या गोष्टी कशा बिनसल्यात, याची यादीच त्याच्या मनाशी तयार होत होती. त्याचवेळी उशीर होत असलेला प्रोजेक्ट, उत्तर न मिळालेल्या ई-मेल, आणि ट्रॅफिक जॅम... सगळं जणू गिरवल्यासारखं एकच गोष्ट सांगत होतं , “बघा, सगळंच माझ्या दृष्टीने उलट होत आहे ! काहीही मनासारखं घडत नाहीये.”

आणि मग अचानक त्याला जाणवलं — मीच माझ्या चिडचिडीला आधार देण्यासाठी कारणं शोधत आहे.

कुठल्याशा एका पुस्तकात वाचलेली एक गोष्ट त्याला आठवली आणि त्याने त्याच क्षणी ठरवलं, त्या पुस्तकात सांगितलेला एक छोटासा प्रयोग करायचा. भोवतालच्या चांगल्या गोष्टी शोधून पाहायच्या. सकाळी लिफ्ट मध्ये जाताना एका अनोळखी व्यक्तीने दरवाजा उघडून धरला होता. कॅफेमध्ये गेलो तेव्हा तिथल्या मुलाने माझ्या ऑर्डरची आठवण ठेवून मला पाहिजे तशी कॉफी न सांगता बनवून आणली. एका क्लायंटने आवर्जून ईमेल करून काम आवडलं असल्याचं कळवलं होतं. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, जितक्या जास्त चांगल्या गोष्टी श्रीकांतने शोधल्या, तितक्या त्या वाढल्यासारख्या वाटल्या.

मित्रांनो, तुम्हीही हे करून पहा. तुम्हालाही हाच अनुभव येईल. आयुष्य म्हणजे एक भलामोठा बुफे आहे. त्यात आवडीचे पदार्थही आहेत आणि न आवडणारे देखील. कडवट क्षण किंवा गोड क्षण—आपण आपल्या ताटात काय वाढून घ्यायचं ते आपल्या हातात आहे. आपल्या सोबत काय घडतंय यावर काहीच अवलंबून नाही, तर आपण कशावर लक्ष केंद्रित करतोय यावर सर्व अवलंबून आहे.

तुम्ही कधी नोटीस केलंय का की जेव्हा जेव्हा आपला मूड खराब असतो तेव्हा तेव्हा अपॊआप आपल्यासोबत चुकीच्या गोष्टी घडायला लागतात? हातातील वस्तू कुठे ठेवली आठवत नाही, Wifi अचानक बंद होतो, मोबाईल हातातून सटकतो किंवा कॉफी सांडते...लक्षात घ्या या गोष्टी आपण tune केलेल्या असतात म्हणून आपल्यासोबत घडताना दिसतात.

कदाचित तुम्हाला हे काहीतरी मोटिव्हशनल ग्यान वाटेल पण हे खरंच आपल्या आयुष्याला बदलू शकेल एवढं पॉवरफुल आहे. जेव्हा आपण चांगल्या लोकांची अपेक्षा ठेवतो, तेव्हा आपण जास्त हसतो, मोकळेपणाने वागतो, संवाद साधतो… आणि काय होतं? लोक खरंच मदतीसाठी पुढे येतात. जेव्हा आपण संधी शोधतो, तेव्हा आपण त्या घेण्याचा धोका पत्करतो. आणि मग संधी खरंच समोर येतात.

आज रात्री झोपण्याआधी एक गोष्ट आवर्जून करा — मी स्वतःला कोणती गोष्ट सांगतोय याबद्दल अधिक जागरूक राहा. कारण तुम्ही जी पण स्टोरी स्वतःला सांगत आहात त्याचे पुरावे आसपास दिसायला लागतील ! म्हणूनच तीच स्टोरी स्वतःला सांगा जी जगायला तुम्हाला आवडेल !

धन्यवाद,

जड झालेले आई-बाप... नीट वाचा आणि मगच शेअर करा 🙏

जड झालेले आई-बाप... नीट वाचा आणि मगच शेअर करा 🙏

नेहमीप्रमाणे 5.30 ला ऑफिस सुटल्यावर परतीची 5.44 ची बोरीवली फास्ट लोकल पकडून मी घरी निघालो.ट्रेनमध्ये असताना माझ्या मित्राचा 'राजेशचा'मला फोन आला... म्हणाला,"मला थोडी शॉपिंग करायची आहे तू मालाडला उतरल्यावर थोडं थांब, मी आलोच..!"

मी"हो थांबतो"म्हटलं. 

मालाड स्टेशनच्या बाहेर अगदी समोरच एम.एम. मिठाईवाल्याचं दुकान आहे उजवीकडे पाणपोई आहे आणि बाजूलाच पार्किंगसाठी आडवे लोखंडी अँगल लावलेले आहेत. त्यावर चढून मी राजेशची वाट बघत बसलो.

एक 70-75 वयाचे गृहस्थ, डोळ्यांवर जाड भिंगाचा चष्मा, थोडे मळकटलेले सदरा-धोतर नेसलेले माझ्या जवळ आले. मी त्या लोखंडी अँगलवर 3-4 फुटांच्या उंचीवर बसलेलो असल्याने त्यांनी माझे गुडघे धरले आणि म्हणाले,"ए बाबा.. एक वडापाव घेऊन दिलास तर बरं होईल...!"

ते आजोबा नेहमीच्या भिकाऱ्यांमधले वाटत नव्हते किंवा ते रोज भीक मागत असतील असंही त्यांना बघून वाटत नव्हतं..

अचानक एका वयोवृद्ध माणसाने पाय धरल्यावर मला एकदम अवघडल्यासारखं झालं. मी त्यांचे हात धरून ताबडतोब अँगलवरून खाली उडी घेतली आणि खिशातून पैसे काढत म्हटलं,"आजोबा तुम्हाला भूक लागलीय?हे घ्या पन्नास रुपये तिथून घ्या तुम्हाला जे हवंय ते..!" 

ते म्हणाले,"नको बाबा नको.. पैसे नको..एक वडापाव घेऊन दे तेवढा"

मी म्हटलं,"थांबा इथेच मी घेऊन येतो."

एम एम मधून मी लगेच दोन वडापाव आणून आजोबांना दिले.ते जमिनीवर बसून खाऊ लागले.

मला म्हटले,"वर नको बसू , पडशील... इथं बस माझ्या बाजूला,कुणी सोबत बसलं की मलाही जातील दोन घास !"

मी आदरंच बसलो आणि त्यांची विचारपूस करायला सुरुवात केली...कुठून आलात?कुठे जायचंय?कोणाला शोधताय?वैगेरे वैगरे.

"मी हिंगोली वरून आलो आहे. तिथेच एका खेडेगावात राहतो बायकोसोबत. तुझ्याएवढा आमचा एकुलता एक मुलगा इथं मुंबईत मोठया कंपनीत इंजिनीअर आहे.दोन वर्षांपूर्वी त्याने प्रेमविवाह केलाय.त्याची बायको शिकलेली,नव्या विचारांची आहे. तिला सासू-सासरे म्हणजे आम्ही गावठी (गावंढळ) वाटतो.तिला आमच्यासोबत राहणं आवडत नाही. त्यामुळे मुलगा इथेच वेगळा राहतो गेल्या 2 वर्षांपासून.परवा त्याचा माझ्या या मोबाईलवर फोन आला होता. म्हणाला,अमेरिकेत नोकरी मिळाली आहे. बायकोला घेऊन 10 वर्षांसाठी जात आहे...

इथं मुंबईत असताना येत होता गावी आम्हा म्हातारा म्हातारीला सहा महिन्यातून एकदा भेटायला.मात्र आता इतक्या लांब परदेशात जाण्याआधी एकदा भेटून जा म्हटलं तर,वेळ नाही आता परवा लगेच विमानाने निघायचंय असं म्हणाला. 

पुढचे 10 वर्ष जगतोय की मारतोय कोण जाणे.. म्हणून म्हटलं आपणच भेटून यावं मुंबईला जाऊन.काल संध्याकाळ पासून मी या मुंबईत विमानतळ शोधतोय. पण इथं मालाडमध्ये विमानतळ नाही असं म्हणतायत इथली लोकं..!"

मी म्हणालो, "बरोबर म्हणतायत लोकं, इथं मालाडला नाही,सांताक्रुज ला आहे Airport.

आजोबांनी लगेच खिशातून एक कागद काढला आणि म्हणाले,"परवा जेव्हा मुलाचा फोन आला होता तेव्हा त्याने हाच पत्ता दिला होता मला विमानतळाचा. हा मोबाईल पण खराब झालाय वाटतं... फोनच नाही येत कालपासून माझ्या मुलाचा...त्याला सांगितलं होतं मी मुंबईत येतोय तुला भेटायला म्हणून"

आता माझ्या एका हातात त्यांचा मोबाईल आणि एका हातात तो कागद होता. आधी मोबाईलची बटणं दाबून पहिली...मोबाईल व्यवस्थित चालू होता नेटवर्क ही फुल होतं... 

मी विचारलं,"तुम्ही नाही का लावून बघितला मुलाला फोन?"

"मला फोन लावता येत नाही, उचलता येतो फक्त" ते म्हणाले.

मी received call मध्ये जाऊन शेवटी परवा आलेल्या call वर डायल केलं.. समोरून फोन cut करण्यात आला...

मग मी तो कागद उघडून पाहिला...त्या कागदावर पत्ता होता- छत्रपती शिवाजी विमानतळ, एम एम हॉटेल समोर, मालाड पश्चिम, मुंबई.

मी समजून गेलो होतो, त्या मुलाने आपल्या आई वडिलांना टाळण्यासाठी खोटा पत्ता दिला होता आणि आता तो त्यांचा फोनही घेत नव्हता... मला कळून चुकलं होतं की ज्या विमानात आता त्यांचा मुलगा स्वार झाला होता ते परत कधीच त्यांच्या दिशेने येणार नव्हतं. 

तेवढ्यात माझा मित्र तिथे पोहोचला. त्याला मी म्हटलं दोन मिनिटं थांब फक्त राजेश... 

आणि मी आजोबांकडे पाहत विचारात पडलो...

मला कळत नव्हतं,मुलाकडून होणारी त्यांची ही प्रतारणा त्यांना खरंच कळत नव्हती की त्यांना कळत असून ती स्वीकारायची नव्हती?  कदाचित आपला पोटचा मुलगा आपल्यासोबत असा वागू शकतो यावर त्यांचा विश्वासच बसत नसेल.. 

आजोबांना मी म्हणालो, "आजोबा एव्हाणा तुमच्या मुलाचं विमान सुटलं असेल.. तुमची आणि त्याची भेट होईल असं मला वाटत नाही. तुम्ही जसे आलात तसे परत जा गावी.आजी तुमची वाट बघत असतील घरी.एका क्षणात त्यांचे डोळे भरून आले.

अश्रू भरल्या डोळ्यांतून ते माझ्याकडे पाहत होते. तिकिटासाठी पैसे देऊन मी त्यांच्या हातावर हात ठेवले.. आणि विचारलं,"मगासपासून मी तुमच्या हातात तो डब्बा पाहतोय,काय आहे त्या डब्यामध्ये? "

ते म्हणाले,"मुलाच्या आवडीचे बेसनाचे लाडू आहेत. त्याच्या आईने बनवून पाठवलेत त्याच्यासाठी...

आता मात्र एका धारदार सुऱ्याने काळजात वार करावा आणि सर्व अंतःकरण रक्तबंबाळ व्हावं अशी माझी अवस्था झाली. मी निशब्द तसाच त्यांच्याकडे बघत बसून राहिलो....

तेवढ्यात मित्राचा आवाज आला,"चल ना ऐ...!" 

आणि मी भानावर आलो...त्या गर्दीतून मित्राच्या मागे चालत राहिलो... 

घरी आल्यानंतर रात्री उशिरापर्यंत झोप लागत नव्हती.राहून राहून एकच प्रश्न पडत होता... 

'आपल्याकडे एका वडापावची भीक मागणारा, भुकेने हतबल झालेला तो माणूस..आपल्या मुलासाठी आणलेल्या त्या लाडवांच्या डब्यातल्या एक लाडू खाऊ शकत नव्हता...? इतकं प्रेम????'

लेखक - माहित नाही 🙏

#म्हातारपण #आई #वडील #स्वार्थ #माणुसकी

ब्लॅक फ्रायडे हा दिवस खरेदीच्या सवलतींसाठी ओळखला जातो, पण त्यामागे एक अनोखी कथा आहे.

ब्लॅक फ्रायडे हा दिवस खरेदीच्या सवलतींसाठी ओळखला जातो, पण त्यामागे एक अनोखी कथा आहे. ही कथा 1950 च्या दशकातील फिलाडेल्फिया शहराशी जोडलेली आहे, जिथे Thanks Giving नंतरचा शुक्रवार नेहमी गोंधळाचा दिवस ठरत होता. 🌀

त्या काळात फिलाडेल्फियामध्ये दरवर्षी आर्मी-नेव्ही फुटबॉल सामना होत असे, जो खूप मोठ्या प्रमाणावर प्रेक्षकांना आकर्षित करायचा. सामन्याआधीच्या शुक्रवारी फुटबॉल चाहत्यांनी शहर गजबजून जात असे. रस्ते गर्दीने फुलून जायचे, इतकी गर्दी असायची की संपूर्ण शहरातील वाहतूक ठप्प होत असे.

स्थानिक पोलिसांना दिवस-रात्र काम करावे लागले, गर्दी सांभाळावी लागायची आणि ट्रॅफिक व्यवस्थापिन करताना पोलीस यंत्रणेची दमछाक होत असे. त्यामुळेच त्यांनी या दिवसाला “ब्लॅक फ्रायडे” हे नाव दिलं – त्यांच्या दृष्टिकोनातून हा एक डोकेदुखीचा दिवस होता! 🚔😵‍💫 . पण एवढ्या साऱ्या लोकांच्या अचानक येण्याने शहरामधील विविध दुकानांमध्ये विक्रीही आपोआपच वाढत असे.

1960 च्या दशकात, व्यापाऱ्यांनी या नावाला सकारात्मक वळण दिलं. 🛒 व्यापाऱ्यांनी हा दिवस तोट्यातून नफ्यात (अकाउंट्समधील "रेड" वरून "ब्लॅक" मध्ये जाणारा) जाणारा दिवस म्हणून प्रसिद्ध केला. गर्दीला आपल्याकडे खेचण्यासाठी आपोआपच भल्यामोठ्या सवलतींचीही प्रथाच पडली.

हळूहळू ब्लॅक फ्रायडे हा खरेदीचा मोठा सण म्हणून ओळखला जाऊ लागला, आणि आज तो फक्त अमेरिकेतच नव्हे तर जगभरात साजरा होतो! 🌍 🎁✨

धन्यवाद,

सतफुल सोनवणे

7057573102

उत्तराखंडच्या एका छोट्या गावातील मुलाने 5000 करोडची बँक उभी केली त्याची गोष्ट! 🌟🏦उत्कर्ष स्मॉल फायनान्स बँकेचचा गोविंद सिंग

 उत्तराखंडच्या एका छोट्या गावातील मुलाने 5000 करोडची बँक उभी केली त्याची गोष्ट! 🌟🏦

जिम कॉर्बेट नॅशनल पार्क पासून 40 किलोमीटर दूर असलेल्या एका गावात गोविंद सिंग जन्मला. त्याचं बालपण खूप कठीण होतं. रोज शाळेत जायला त्याला 7 किलोमीटर चालावं लागायचं. कॉलेज चालू असतानाच पैसे कमावण्यासाठी एका छोट्याशा 18x6x6 फूटाच्या घरात तो विद्यार्थ्यांना शिकवायचा. त्याच्या मनात काहीतरी करण्याची जिद्द होती. 💪🎓

BCom झाल्यावर, स्टेट बँक ऑफ पटियाला मध्ये probationary officer म्हणून त्यानं करिअरची सुरुवात केली. पाच वर्षांनंतर, 1988 मध्ये सूर्या फिनकॅप मध्ये जॉइन झाला. तिथे मुंबई ऑफिस सेट करण्यासाठी त्याला मुंबईला पाठविलं. नंतर बँक ऑफ इंडोनेशिया आणि UTI बँकेत काम केलं, आणि मग 2000 साल आलं. 🌍📈

गोविंद ICICI बँकेत जॉइन झाला आणि 2006 पर्यंत microfinance डिपार्टमेंटचा बिझनेस हेड झाला. त्यानं इतिहास रचला - भारतात पहिल्यांदा business correspondent मॉडेल सुरू केलं, ज्यामुळे गावकऱ्यांना बँकेत न जाता पैशांचे व्यवहार करता येऊ लागले. 🏦📲

पण गोविंदला दिसलं की अजूनही 40 करोड लोकांना 10,000 रुपये सारखी छोटी रक्कम उधार मिळणं कठीण होतं. टेक्नॉलॉजी पेक्षा आधी या इंडस्ट्रीला access ची गरज होती. म्हणून त्यानं ICICI मधली मोठ्या पगाराची नोकरी सोडली. आणि वाराणसीच्या घाटावर 2009 मध्ये उत्कर्ष मायक्रोफायनान्स ची सुरुवात केली. 🌱💡

त्याची कल्पना सोपी होती - जिथे गरज आहे पण सेवा उपलब्ध नाही तिथे फायनान्स करायचं. त्यानं UP आणि बिहार मार्केटवर फोकस केला, जिथे भारतातल्या गरीबी रेषेखालील 40% लोक राहतात. Aavishkar Goodwell या कंपनी कडून त्यानं 6 करोड रुपये कर्ज उभे केले. 💰📊

या पैशांचा वापर करून, पहिल्या वर्षातच उत्कर्ष ने 4 branches, 8000 कस्टमर्स आणि 6.3 करोडचं पोर्टफोलिओ उभा केला. पुढे एका सर्वेमध्ये त्यांना लक्षात आलं की भारतातील 3 करोड लघु उद्योजकांना 50,000 ते 3 लाख रुपयांमधले बिझनेस लोन मिळवणे देखील शक्य होत नाही. हा प्रॉब्लेम सोडवायचा होता. 📈📝

मार्च 2012 मध्ये, त्यानं Micro Enterprise Loan (MEL) स्कीम 'समृद्धी' सुरू केली. UP आणि बिहारच्या निमशहरी आणि ग्रामीण भागात तीन दिवसांत विनातरण लोन द्यायला सुरुवात केली. 2013 पर्यंत NBFC लायसन्स मिळालं, 3 लाख कस्टमर्स झाले, आणि 448 करोडचं लोन बुक झालं. 📄🏘️

उत्कर्ष मध्ये डिफॉल्ट्स कमी होते कारण ते फक्त joint liability ग्रुप्सना लोन द्यायचे, जिथे 4-10 गावकरी मिळून लोन परतफेडीची गॅरंटी द्यायचे. 2016 मध्ये housing loan सेगमेंट मध्ये एंट्री केली, आणि RBI नं लायसन्स दिलं. 23 जानेवारी 2017 ला उत्कर्ष स्मॉल फायनान्स बँक जन्माला आली. 🏡💼

2017 मध्ये, उत्कर्ष Personal Loans, Commercial Vehicle Loans, आणि Construction Equipment Loans मार्केट मध्ये देखील उत्कर्षने सुरवात केली. त्यांचं लोन बुक 3200 करोड पर्यंत वाढलं, 15 लाख कस्टमर्सची सेवा करू लागले. 🚗🚜

क्या आपको ऐसा गुप्त कॅमेरा  चाहिए ?

 जो किसी को नजर नाही आएगा जीसका live विडिओ  केवल     आप ही काहीसे भी मोबाईल पे देख पाएँगे

Website :- www.securityplanet.co

Product  वीडियों :- - https://www.youtube.com/user/MrSatful?sub_confirmation=1

Website social media & Product Photo , व्हिडिओ information :-  https://linktr.ee/Satful

Follow thislink to view our catalogue on WhatsApp: https://wa.me/c/919822358631

हॅलो📞📱 आपको  प्रॉडक्ट देखना है तो व्हिडिओ कॉल लगाके दिखा सकतेहै. 11am to 7pm

आप मुझे hi मेसेज भेजने के बाद उपर की लिंक ऍक्टिव्हेट ओपन होगी🙏

उत्कर्षचं लोन बुक 14,000 करोड आणि डिपॉझिट्स 19,496 करोड पर्यंत पोहोचल्यावर, 21 जुलै 2023 ला कंपनी स्टॉक मार्केटमध्ये लिस्ट झाली. त्यांच्या 500 करोडच्या IPO ला तब्बल 102 पट सब्स्क्रिप्शन मिळालं! 📊💥

आज, उत्कर्ष स्मॉल फायनान्स बँकेचचा पोर्टफोलिओ 18,000 करोड, डिपॉझिट्स 17,000 करोड आहेत आणि 2023 मध्ये त्यांनी आतापर्यंतचा सर्वाधिक 3579 करोडचा रेव्हेन्यू आणि 452 करोडचा प्रॉफिट कमावला. 26 राज्यांमध्ये 888 ब्रँचेस आणि 320 ATMs सोबत, आज बँकेची किंमत 4708 करोड आहे. 💵🏦

कोणाला वाटलं होतं की उत्तराखंडच्या एका छोट्या गावातला मुलगा भारतातली चौथी सर्वात मोठी स्मॉल फायनान्स बँक उभी करेल? 🌟🚀

तो दिवस आम्हा नवरा बायकोच्या आयुष्यातला सर्वात सुंदर दिवस होता

तो दिवस आम्हा नवरा बायकोच्या आयुष्यातला सर्वात सुंदर दिवस होता.ती गरोदर होती सातवा महिना सुरू होता.निर्भय तिच्या पोटात वाढत होता.माझा तीन महिन्यापासून पगार झाला नव्हता.मी कंत्राटी कामगार होतो.आणि वेळ अशी आली होती,घरातलं सगळं राशन संपलं होतं.गॅस संपून आठ दिवस झाले होते.स्टोव्ह मध्ये शिल्लक राहिलेल्या रॉकेलवर ती काटकसर करून कसातरी दोनवेळचा स्वयंपाक करत होती.टीव्ही चा रिचार्ज संपला होता.त्यामुळे टीव्ही ही बंद होता.रोजचं येणारं दूध बंद केलं होतं.घरमालक सारखा भाडे मागण्यासाठी फोन करत होता.तीन महिने मी काहीतरी करून ढकलत आणले होते.तिच्या सोनोग्राफीला आणि दवाखान्याला बराच बराच खर्च झाला होता.गावाकडे आई वडील आजी आणि बहीण असायचे.तिकडे ही लक्ष द्यावे लागायचे.दिपालीने कधीच कसला हट्ट केला नाही.उलट जितकी काटकसर करता येईल तेवढी ती करत होती.आणि माझ्यासोबत लढत होती.परंतु आजची परिस्थितीच भयंकर होती.घरात थोडेसे तांदूळ शिल्लक राहिले होते.बाकीचे सगळे डब्बे रिकामे झाले होते.एका वेळची सोय होणार होती.आणि मी माझ्या सगळ्या मित्रांना फोन करत होतो.पण माझा फोन कुणीच उचलत नव्हतं.कारण,त्यांना माहीत होतं हा पैसे मागायलाच फोन करतोय.सगळ्यांकडून उसने घेऊन झाले होते.त्यांचीही परिस्थिती काही वेगळी नव्हती.एकाने फोन उचलला आणि मी बोलायच्या आधीच तो म्हणाला "नितीन थोडेफार पैसे असले तर दे ना,"मी काहीच उत्तर दिलं नाही फोन कट केला.आणि कुणालाच फोन करून काही होणार नाही.आपल्यालाच काहीतरी करावं लागेल असा मनात विचार करून मी खाली अंथरलेल्या चटईवर बसलो.

          तिची अंघोळ झाली होती.आम्ही पुण्यात पिंपळे निलख मध्ये भाड्याच्या रूममध्ये राहत होतो.टीव्ही बंद असल्यामुळे तिला करमत नव्हतं.तिचा मूड ठीक करण्यासाठी मी कधीतरी तिच्या आवडीचं "सुन्या सुन्या मैफलीत माझ्या तुझेच मी गीत गात आहे हे गाणं गुणगुणत असायचो."मी गाणं गायला सुरवात केली,पण ती एकटक खाली मान घालून चटईवर बोट फिरवत होती.तिने लक्षच दिलं नाही.माझ्या कवितेवर ती फार प्रेम करते म्हणून कवितेच्या ओळी म्हणायला सुरवात केली तेव्हा,तिने झटकन माझ्याकडे रागाने पाहिलं.मी मान खाली घातली.घराच्या उंबऱ्यावर भूक हंबरडा फोडायला लागली की घराच्या आत जगातलं कोणतंच संगीत आणि कोणतीच कविता मनाला आनंद देऊ शकत नाही.हे कळलं.

       आम्ही बराच वेळ एकमेकांशी काहीच बोललो नाही.ती मान खाली घालून चटईवर बोटाने कोणती न उमटणारी अक्षरे गिरवत कुणास ठाऊक.सात महिन्याची गरोदर असणारी,एक नवा जन्म पोटात वाढवू पाहणारी,आई होण्याच्या उंबरठ्यावर असणारी दिपाली आमच्या बाळासाठी कदाचित एखादं नाव पुन्हा पुन्हा गिरवत असावी.मी तिच्या बोटाकडे एकटक पाहत होतो.ती स्वताला सावरत हळूहळू उठली.आणि दार उघडून बाहेर गेली.मी काहीच बोललो नाही.तिने शेजारच्या घरातून पेपर वाचण्यासाठी मागून आणला.कारण घरातली सगळी रद्दी या आठवड्यात तिने वाचून संपवली होती.रविवार होता पेपरला पुरवण्या होत्या.तिचा चेहरा थोडासा खुलला आणि ती पुन्हा खाली बसली.

      मी एकटक तिच्या डोळ्यात पाहत होतो.आणि ती पेपरची पाने चाळू लागली.आणि अचानक ती जोरात ओरडली. "ओ चंदनशिवे हे बघा काय आलंय पेपरला."मी म्हणलं 'काय दिपाली"? तर तिने मला विचारलं "काय ओ चंदनशिवे तुम्ही कवी आहात ना"? मी पार गळून गेलेल्या आवाजात म्हणलं "हो आहे पण काय करणार कवी असून आणि कविता तरी काय करणार आहे माझी" तिने हाताला गच्च धरून जवळ ओढलं आणि माझ्या समोर ते पेपरचं पान धरलं.आणि त्या पानावर असलेली जाहिरात मला आजही आठवतेय.!!अंशुल क्रियेशन प्रस्तुत,डॉ बाबासाहेब आंबेडकर यांच्या जयंतीनिमित्त भव्य राज्यस्तरीय खुली काव्यवाचन स्पर्धा.!! रोख रकमेची तीन बक्षिसे.खाली पत्ता होता चिंचवड,पुणे.आणि संपर्क साधा म्हणून मोबाईल नंबर दिलेला होता.मी ती जाहिरात बघितली.दिलेल्या नंबरवर फोन केला.नाव सांगितलं.नावनोंदणी केली.आणि मी दिपालीकडे बघितलं तर तिच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक मला दिसायला लागली होती.ती म्हणाली, "चंदनशिवे घरात शेवटचे सत्तर रुपये आहेत.ते मी तुम्हाला देतेय.या स्पर्धेत जा.आजच स्पर्धा आहे ही. तिथं कविता म्हणा, आणि त्यातलं सगळ्यात मोठी रक्कम असणारं बक्षिस घेऊनच घरी या.पण एक सांगते आज,जर तुम्ही बक्षिस नाही मिळवलं तर संध्याकाळी या घरात फक्त नितीन चंदनशिवे आत येईल.कवी नितीन चंदनशिवे पुन्हा या जगात कुठं दिसला नाही पाहिजे."तिच्या या वाक्याने माझ्या पोटातलं काळीजच कुणीतरी मुठीत गच्च आवळून धरल्यागत वाटायला लागलं.

         ती पुढे म्हणाली, "जर माझ्या संसाराला तुमची कविता राशन मिळवून देऊ शकत नसेल तर ती कविता मला या घरात नकोय." सात महिन्याची गरोदर असणारी,सर्वसामान्य गृहिणीसारखी सुखी संसाराची स्वप्नं पाहणाऱ्या दिपालीचं त्यावेळी काही चुकलं असेल असं मला अजिबात वाटत नाही.मी ते तिचं आवाहन स्वीकारलं.तिने घरातले जपून ठेवलेले सत्तर रुपये माझ्या 

हातात देताना माझा हात घट्ट आवळून धरला आणि मला आतल्या आत हुंदका आला.मी अंगात कपडे घातले.तिच्या डोळ्यात बघितलं आणि निघालो.

           मी चिंचवडला आलो.बसच्या तिकीटला दहा रुपये गेले होते.तिथं प्रवेश फी पन्नास रुपये होती.ती भरली.ती भरत असताना माझ्या मनाच्या वेदना नाही मांडता येणार.परत जाण्यासाठी दहा रुपये शिल्लक राहिले होते.मी ते जपून ठेवले.बाजूला सर्वांसाठी नाष्ट्याची सोय केली होती.मला खावंसं वाटलं नाही.कारण ती घरात उपाशी होती.मी मनातल्या मनात हादरून गेलो होतो.मी स्पर्धेला आलो होतो खरा पण,आतल्या आत माझ्या कवितेची माझ्या पत्नीशी स्पर्धा सुरू झालेली होती.कारण इथं जिंकलो तरच माझ्या अंतरंगात कविता आयुष्यभर जिवंत राहणार होती.आणि हरलो तर,फक्त शरीर घेऊन मेलेल्या मड्यागत जगणं समोर दिसत होतं.

      स्पर्धा सुरू झाली.बराच वेळ होत चालला होता.इतरांच्या कविता मला ऐकूच येत नव्हत्या.कारण डोळ्यासमोर फक्त माझी गरोदर असणारी बायको दिसत होती.आणि उपाशी पोटाने तिने मला मारलेली "ओ चंदनशिवे" ही हाक ऐकू येत होती.

       माझं नाव पुकारलं गेलं.मी स्टेजवर जायला निघालो.तेव्हा,मी आयुष्यातला फार मोठा जुगार खेळायला चाललो होतो आणि डावावर कविता लावली होती.अन तेवढ्यात पायऱ्या चढून वर जाताना,स्टेजवर बाबासाहेबांचा आणि रमाईचा एकत्र असलेला फोटो दिसला.अंगावर काटा आला.अंग थरथर कापलं.विज चमकावी तसं मेंदूत काहीतरी झालं.रमाईला आणि बाबासाहेबांना डोळे भरून बघून घेताना अंगात बळ येत गेलं.इतकं बळ आलं की त्या क्षणाला मी जगातली कुठलीही स्पर्धा जिंकू शकत होतो.माझी तमाशा नावाची कविता बेंबीच्या देठातून सादर केली.कविता संपली.टाळ्या कानावर यायला लागल्या.त्याच टाळ्यांच्या आवाजात पुन्हा येऊन जाग्यावर बसलो आणि पुन्हा डोळ्यासमोर संसार दिसू लागला.

          स्पर्धा संपली.पारितोषिक वितरण समारंभ सुरू झाले.त्यावेळी सामाजिक न्यायमंत्री राजकुमार बडोले यांच्या हस्ते पारितोषिक वितरण होणार होतं.मंचावर ते उपस्थित होते.सूत्रसंचालकाने विजेत्यांची नावे जाहीर करण्यासाठी माईक हातात घेतला.आणि छातीत धडधड सुरू झाली.त्याने सर्वात आधी तृतीय क्रमांक पुकारला.टाळ्या सुरू झाल्या.तो तीन नंबरचा विजेता स्टेजवर गेला.त्याच्या हातात ट्रॉफी,गळ्यात शाल,पुष्पगुच्छ व ते पांढऱ्या रंगाचं पाकीट राजकुमार बडोले यांनी दिलं.त्याला तिथेच थांबवला.माझी नजर त्याच्या पांढऱ्या पाकिटावरून हटत नव्हती.सूत्रसंचालकाने दुसरा नंबर घोषित केला.माझं नाव नव्हतं.पोटात अजून गोळा आला.तो विजेता ही तसाच जाऊन स्टेजवर थांबला.आणि आता सुत्रसंचालक प्रथम क्रमांक घोषित करणार होता.मी डोळे गच्च मिटून घेतले.पोटात कळ यायला लागली होती.छातीत धडधड वाढेलेली होती.दोन डोळ्यांच्या बंद पापणीच्या आड फक्त गरोदर असणारी माझी पत्नी माझी वाट बघत असलेली दिसत होती.आणि कानावर आवाज आला."आणि या स्पर्धेचा प्रथम क्रमांकाचा विजेता आहे,ज्याने तमाशा कविता सादर केली असा नितीन चंदनशिवे."टाळ्यांचा प्रचंड कडकडाट होत होता.बंद पापणीच्या आतून डोळ्यांनी बांध सोडला आणि गालावर पाणी घळघळ वाहायला लागलं. सगळ्या जगाला मोठ्याने ओरडून सांगावं वाटत होतं मी आयुष्यभर कविता लिहिणार आहे.होय मी कवी म्हणून जिवंत राहणार आहे.

       टाळ्या थांबत नव्हत्या.आतल्या आत हुंदके देत मी स्टेजवर गेलो.बाजूच्या विंगेतून साडी नेसलेली मुलगी हातात ट्रे घेऊन येताना दिसू लागली.मी प्रमुख पाहुण्यांच्या समोर अंतर राखून उभा राहिलो होतो.फोटोवाला फोटो घेण्यासाठी कॅमेऱ्या डोळ्याला लावून तयार झाला होता.मी खिशातला मोबाईल काढला.आणि दिपालीला फोन केला.पहिल्या रिंगमध्ये फोन उचलला आणि म्हणली,"चंदनशिवे काय झालं सांगा ना लवकर,"ती बिचारी वेड्यासारखं हातात फोन धरून माझ्या फोनची वाट बघत बसली होती.मी फोन कानाला दाबून गच्च धरला आणि म्हणलं,"दिपाली पहिला नंबर आलाय." मला एक अपेक्षा होती तिने अभिनंदन वैगेरे म्हणावं अशी.पण ती तसलं काही बोलली नाही.ती पटकन म्हणाली,  'ते पहिला नंबर आलाय ठीक आहे पण रक्कम किती आहे ते सांगा आधी."आणि तेवढ्यात ती मुलगी ट्रे घेऊन जवळ आली.ती प्रमुख पाहुण्यांच्या हातात ट्रे देत होती.इकडं कानाजवळ दिपाली फोनवरून रक्कम विचारत होती.माझ्या डोळ्याला समोर फक्त पांढरं पाकीट दिसू लागलं.मी कसलाच विचार केला नाही.ते पाकीट मी हिसकावून हातात घेतलं.सगळेजण तोंडाकडे बघत होते.मला काहीच वाटत नव्हतं.मी स्टेजवर ते पाकीट फोडलं.दोन बोटं आता घालून त्या पाचशे रुपयाच्या नोट्या मोजल्या.दहा नोटा होत्या.आणि मी फोन कानाला लावून म्हणलं,"दिपाली,पाच हजार रुपये आहेत."हे वाक्य बोलताना घळकन डोळ्यातून एक धार जोरात वाहिली.त्यावर दिपाली काहीच बोलली नाही.तिचा एक बारीक हुंदका मात्र ऐकू आला.आणि जवळ जवळ वीस पंचवीस सेकंद आम्ही एकमेकांशी काही बोललो नाही.फक्त दोघांचे श्वास आम्ही अनुभवत होतो.मला वाटतं आम्ही दोघेजण किती जगू माहीत नाही.पण,आयुष्यातला तो पंचवीस  सेकंदाचा काळ हा  सुवर्णकाळ वाटतो मला.आम्ही नवरा बायकोने त्या पंचवीस सेकंदाच्या काळात आमचं जन्मोजन्मीचं नातं मुक्याने समजून घेतलं.नंतर हातात ती ट्रॉफी आली.गळ्यात शाल पडली.फुलांचा तो गुच्छ घेतला.आणि मी तिथून कसलाही विचार न करता निघालोसुद्धा.त्या फोटोवाल्याला हवी तशी पोझ मिळालीच नाही.आणि माझ्या त्या वागण्याने सगळेजण मला बावळट आहे की काय अशा नजरेने बघत होते.फोटोवाला ही रागानेच बघत होता.मी थेट गेटमधून पांढरं पाकीट खिशात कोंबून बाहेर पडलो.

        घरी येताना तिच्यासाठी मिठाई घेतली.तिला समोसे आवडतात.म्हणून गरमागरम समोसे ही घेतले.तिसऱ्या मजल्यावर आमचं घर होतं.मी अक्षरशा पायऱ्या तुडवत पळत पळत धापा टाकत दारात आलो.दार वाजवणार तेवढ्यात तिनेच दार उघडलं.आणि म्हणाली,"कवी नितीन चंदनशिवे यांचं माझ्या संसारात स्वागत आहे." हुंदका दाटून आला.मला स्पर्धा जिंकल्याचा,पाच हजार मिळाल्याचा,आनंद नव्हताच.मी आयुष्यभर तिच्यासमोर ताठ मानेने कविता लिहिणार होतो कवी म्हणून तिच्या नजरेत जगणार होतो.कवी म्हणून जिवंत राहणार होतो.याचा आनंदच नाही तर मी हा महोत्सव माझ्या काळजाच्या गाभाऱ्यात आतल्या आत साजरा करत होतो.तिने माझे पाणावलेले डोळे पुसले.तिच्यासाठी खायला आणलेलं तिच्या हातात दिलं.आम्ही दोघेही खायला बसलो.आणि ती म्हणाली, "चंदनशिवे आपल्याला जर मुलगा झाला तर आपण त्याचं नाव निर्भय ठेवायचं.कारण आज पोटात तो सारखं लाथा मारून मला त्रास देत होता.तो सोबतीला होता म्हणून मनात भितीच नव्हती.तुमचा फोन येणार आणि तुम्हीच जिंकलाय असं सांगणार  असंच वाटत होतं. " 

       सगळी मिठाई दोघांनी खाल्ली.तिने कागद आणि पेन घेतलं.आणि किराणा मालाची यादी लिहायला सुरुवात केली.तिने ती यादी लिहून झाल्यावर माझ्या हातात दिली.आणि “जा घेऊन या लवकर सामान” अस म्हणून ती पिशवी घेण्यासाठी उठली.

आणि त्याच कागदाच्या मागील बाजूस मी कविता लिहिली.ती अशी….

              “माझा महिन्याचा पगार होतो तेव्हा,

              माझी बायको तिच्या सुंदर हस्ताक्षरात

              किराणा मालाची यादी लिहिते,

              ती यादीच 

              माझ्यासाठी जगातली 

              सर्वात सुंदर कविता असते…

              आणि यादीची समिक्षा

              फक्त आणि फक्त

              तो दुकानदारच करत असतो

              तो एक एक शब्द खोडत जातो

              पुढे आकडा वाढत जातो

              आणि कविता

              तुकड्या तुकड्याने 

               पिशवीत भरत जातो

              आयुष्यभर माहीत नाही

              पण,कविता आम्हाला

              महिनाभर पुरून उरते

              कविता आम्हाला महिनाभर पुरून उरते”

      मित्रहो,संघर्षाच्या सुगंधी वाटेला सुद्धा वेदनेचे फास असतात.बंद डोळ्यांनाच फक्त सुखाचे भास असतात.पण जोडीदारावर अमाप माया आणि विश्वास ठेवला की,संसाराच्या या गाडीत बसून प्रवास करताना येणाऱ्या वादळात ही गाडी कधी थांबत नाही.आणि म्हणूनच उंबरठ्यावर भूक वेदनेचे अभंग गात असली तरीही आतल्या घरात नवरा बायकोने कायम आनंदाच्या ओव्या गात जगलं पाहिजे.यासाठी शब्दांचा लळा आणि आनंदाचा गळा हा असलाच पाहिजे.कारण,आयुष्य सुंदर आहेच आणि आयुष्याचं गाणं हे अशाच सुख दुःखाच्या सुरांनी नटलेलं असलंच पाहिजे.

   चालत राहा आयुष्याचे आनंदगाणे हसत हसत गात राहा.

लेखक नितीन चंदनशिवे

मु.पो.कवठेमहांकाळ

जि सांगली.

7020909521

(आपली प्रतिक्रिया आपण लेखकाला जरूर कळवू शकता.लेखकाशी थेट कॉल वर बोलू शकता. किंवा व्हाट्सअप ला मेसेज करू शकता.)

मला आवडलाय तुम्हालाही नक्कीच आवडेल जेव्हा मंदिरात आणि मस्जीद मध्ये जाणाऱ्या रांगा वाचनालयात जातील तेव्हा भारत जगात महासत्ता बनेल.

 मला आवडलाय तुम्हालाही नक्कीच आवडेल

🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎

🌎   "बिल गेट" चे भारतीय   🌎

🌎      लोकांविषयी मत...    🌎

🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎

         सर्वांनी हे नक्की वाचाच 

    🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

तो म्हणतो, 

"भारत हा जगात 

सगळ्यात श्रीमंत देश आहे.

या देशातील मंदिरातील घंटा जरी विकल्या तरी "भारत हा महासत्ता होऊ शकतो,

परंतु ,

मजेची गोष्ट ही आहे कि, या देश्यातील 

लोकांना आपण गुलाम आहोत हेच कळत नाही म्हणून,

शेतकरी देवाला 

दोष देत आत्महत्या करतो...।

कारण ,

त्याच्या आत्महत्येला जबाबदार कोण 

आहे हेच त्याला कळत नाही ...।

या देश्यातील गरीब जनतेला कळत 

नाही कि तुमच्या गरिबीला कोण जबाबदार आहे ?

इथल्या तरुणाला 

कळत नाही तुमच्या बेरोजगार असण्याला कोण जबाबदार आहे...?

भयाण वास्तव...

१) इथल्या तरुणाला गुलामी कळू नये 

म्हणून, क्रिकेट, चित्रपट, देव, धर्म, मंदीरे, यांची अफूची गोळी दिलेली असते तो त्यामध्येच गुंग झालेला असतो...

तसेच,

पायी, वारी, सण, उत्सव यांच्या नादी 

लावले जाते....।

मग, ताण (Tension)  आला कि दारूची दुकान जवळ असते....

करतो जीवन बरबाद...,

मग, स्वतःला दोष देतो ...

२) इथल्या स्त्रियांना आपण गुलाम आहोत हे कळू नये म्हणून...

भांडणे लावणाऱ्या मालिका,

 तसेच उपास- तापास, व्रत-वैकल्ये....

यांमध्ये त्या गुंग 

असतात ...

मग त्यांचे कुटुंब आणि 

त्या...

त्यांना मग कोण सहन होत नाही ...(सासू, सासरे)

३) इथला नौकरी असणारे पुरुष असतात...

ते घाण्याला लावलेल्या 

बैलासारखे राब-राब राबत असतात...

बँकेने दिलेले हफ्ते फेडण्यासाठी....

त्यालाच कळत नसते तो काय करतो ...

कारण, पगार जरी एक 

लाख असला तरी ८०,००० हफ्ते 

फेडण्यासाठी घालवत असतो ....।

एक बँकेचे कर्ज फेडले कि मग, बायको दुसरे (मोठे घर) कर्ज 

काढायला सांगते...

काम एवढे असते 

कि तो डोके वर काढू शकत नाही...

4) जेष्ट नागरिक ...

नोकरी करून शेवटी कुणीही त्याचे ऐकत नाही ...।

आश्रमाची वाट बघत असतो...

आणि,

जे लोकं जागरूक आहेत त्यांना...

अंधश्रद्धा निर्मुलन समिती, भ्रष्टाचार निर्मुलन समिती..

अनेक NGo मार्फत ..

वेगवेगळ्या पक्ष्याद्वारे गुंतून ठेवले जाते ...

मग कसा बदल होणार...?

कोण करणार...?

आता बाकी आहेत 

त्यांनी विचार करावा..

 केस अर्पण करून कुठे पुण्य मिळते?

                             

 नारळ अर्पण करून कुठे भाग्य उजळते?

                            

     केस अन् नारळ विकुनी होतो व्यापार...😊

 

सोनं- चांदी अर्पण करून कुठे काय मिळते? 

सोने -चांदीच्या दागिन्यांचा होतो लिलाव...😊 

काय उपयोग सांग मानवा

अशा या दान धर्माचा ??😳

कधी शेतक-याला बियाणं

दान देऊन बघ... 😊

कधी निराधार कन्येचा विवाह लाऊन बघ.... 😊

कधी एखाद्या निराधार बालकाचा पालक होऊन बघ... 😊

कधी एखाद्या उपाश्याला घlस भरवुन बघ...😊

कधी एखाद्या अपंगाला आधार देऊन बघ...😊

कधी एखाद्या शाळेचा जीर्णोध्दार करून बघ...😊

कधी एखाद्या वृध्दाश्रमास

दान करून बघ....😊

कधी एखाद्या आश्रमातील

निराधारांवर प्रेम करून बघ...😊

एकदा दान धर्माच्या व्याख्या

बदलून तर बघ !!😊

जेव्हा मंदिरात आणि मस्जीद मध्ये जाणाऱ्या रांगा वाचनालयात जातील तेव्हा भारत जगात महासत्ता बनेल...😇

पुस्तकानं माणसाच मस्तक सशक्त होत...😇

सशक्त झालेलं मस्तक

कुणाच हस्तक होत नसत...😇

आणि हस्तक न झालेलं मस्तक कुठेही नतमस्तक होत नसत...! 😇

शाळेचे छत गळके आणि

मंदिराचे छत मात्र सोन्याचे ?😳

शाळेत आज मुलांना बसायला

साधी फरशी नाही मंदिराला मात्र संगमरवरी ?😳

शाळेला दोन रुपये देतांना दहा वेळा चौकश्या करणारा पालक मंदिराला दोन हजार देतांना अजिबात चौकशी करत नाही...😔

आपला भारत नक्की महासत्ता होणार?😳

पायात घालायची चप्पल AC मधे विकायला ठेवतात आणि

भाजीपाला फूटपाथवर...😔

म्हणे आमचा देश कृषी प्रधान

आणि आत्महत्या करतो शेतकरी...😔

शेकडो मैल चालतो वारकरी...😳

अन विठोबाचे पहिले दर्शन घेतो सत्ताधारी मंत्री..! 

वाचा,

विचार करा,

🙏🙏🙏

एक विकत घ्या, त्यावर एक फुकट घ्या..*जर आपण *'राग'* विकत घेतला, तर आपल्याला *'ॲसिडिटी'* फुकट मिळते

*एक विकत घ्या, त्यावर एक फुकट घ्या..*

जर आपण  *'राग'* विकत घेतला, 

तर आपल्याला *'ॲसिडिटी'* फुकट मिळते.

जर आपण *'ईर्ष्या'* विकत घेतली, 

तर आपल्याला *'डोकेदुखी'* फुकट मिळते.

जर आपण *'द्वेष'* विकत घेतला, 

तर आपल्याला *'अल्सर'* फुकट मिळतो.

जर आपण  *'ताणतणाव'* विकत घेतला,

तर आपल्याला *'रक्तदाब (BP)'* फुकट मिळतो.

जर आपण *'विश्वास'* विकत घेतला, 

तर आपल्याला *'मैत्री'* फुकट मिळते.

जर आपण *'व्यायाम'* विकत घेतला,

तर आपल्याला *'निरोगी आयुष्य'* फुकट मिळते.

जर आपण *'शांती'* विकत घेतली, 

तर आपल्याला *'समृद्धी'* फुकट मिळते.

जर आपण *'प्रामाणिकपणा'* विकत घेतला, 

तर आपल्याला  *'झोप'* फुकट मिळते.

*आता हे सर्व आपल्यावर* अवलंबून आहे की, 

आपण काय विकत घेतलं पाहिजे....

*ते आपणचं ठरवायचं आहे.*